پاییز آمده است
این را از آرامش سحرانگیز دشت فهمیده ام
انگار هدیه ای است آسمانی ...
انگار زمان ایستاده است در انتظار حادثه سرد زمستان....
چشمها را می بندم
نفسم عطر دشت،
عطر چمنهای زرد،
عطر خاک خیس را به ریه هایم می فرستد...
آرامش سحرانگیز دشت، جادویم می کند
به پرواز درمی آورد مرا...
پنجره پاییز آغوش می گشاید
به روی شمعدانی های سپید؛
و صدای صبح را در گوششان نجوا می کند...
صبح،
سپید، آبی... مه آلود و پرتپش
به انتظار نشسته است؛
چه آرامشی نهفته ست در نگاهش
و چه سرد و دلفریب می خندد...
برای آسمانم
سفارش ستاره داده ام
و برای ستاره ها
سفارش نور...!
ساکم را بسته ام
فقط منتظرم ستاره ها برسند...
همین روزها
شاید فردا
تاریکی به انتها می رسد.
نگاه من به زندگی
همچون سهره ای است شگفت زده،
نگران به چهره ای پر تلاطم
در دریاچه ای کوچک و مواج...
کلرید جیوه،
تیوسولفات سدیم،
بهار بی پایان و ابرهای پرباران!
ابرهای خاستری براق؛
... ید به کندی در آب حل می شود...
درختها پیکره هایی بلورینند از سولفات مس...
آبیِ آبی.
...
بلوایی است در ذهنم...
***
لذتی دارد بهار
در میان درخت و باران و سبزه های نوپا...
نفسم بوی آمونیاک می دهد!
***
آبی، مهتابی، یاسی، بنفش...
چه روزهای خوبی!
چقدر شکوفه در ذهنم تاب می خورد...!
پ. ن. این یک هفته خیلی درگیر کار بودم. بهار همچنان اردیبهشتی و زیبا و نفس گیر است. اگر چیزی از شعرگونه بالا دستگیرت نشد تعجب نمی کنم!
همه چیز مثل همان روزهاست،
باران نم نم؛
باد سرد و لطیف؛
مه رقیق و پر نوازش...
بهار اینجاست؛
مثل همان روزها
شاید... حتی زیباتر
پر نوازشتر...
***
اما کاش
زمان به عقب برمی گشت،
به همان بهارهایی که مثل حالا؛
شاید حتی کمتر زیبا، کمتر پر نوازش بودند...
کاش زمان به عقب،
به سوی تو باز می گشت...
نوازش نسیم را نزدیکتر،
و خنکای چمنهای مرطوب را خنکتر از همیشه
حس می کنی
بهار با تمام لطافتش
در میان دشتهای سبز جاده باریک سرعین-آلوارس،
در میان تپه ها و درختان بلند برگ ریز،
و در چند قدمی راهی که به کوههای همیشه سپید ختم می شود؛
به تو لبخند می زند...
***
بوی خاک باران خورده،
بوی چمنهای تازه،
بوی عید دیدنی اهالی روستای بالا و روستای پایین
پیراهنهای زرین و سیمین دخترکان،
و پیراهنهای بلند و رنگین و هزارلای زنان روستا...
بوی بهار می آید...
و عطر خوش آش دوغ خانگی با سیر و نعنا داغ...!
***
اما...
عطر بهار من
در شیشه عطرِ طاقچه دلت جا مانده است...
به بهار بسپار
نگاهت را به باران،
قلبت را به دریا،
دستانت را به شکوفه های سیب،
و نفسهایت را به نسیم
گره بزند...
ناگهان
انگار بهار سر بر می آورد،
از پشت کوههای برفی خیال تو؛
و جویبار نامت
بر زبان دشت جاری می شود...
و تمام چکاوکها،
چمنهای پرهیاهوی نوپا،
و درختهای پرجوانه،
نامت را به نجوا
در برگ برگ رگبرگهایشان
ترانه می خوانند...
نجوای نامت
از پس روزهای دور و نزدیک می آید؛
و من
بهارت را به جان می نوشم...
ریز ریز و دانه دانه،
نرم نرم و بی خیال،
برف و سرما،
برف و بوران،
برف و باد...
...
من چه مست
من چه شاد...!
پ.ن: امروز هوا خیلی سرده. منو یاد زمستونای قدیم میندازه. ولی همه چیز انقدر زیباست که نفسم از صبح تو سینه حبس شده... با اینکه صبح زود، قبل از روشن شدن هوا، زیر اون برف ریز و یخزده درحالیکه فقط دو تا چشم از زیر شال کلفتم پیدا بود؛ منتظر سرویس بودم و نوک بینی م قندیل بسته بود، ولی در همون حال یه لبخند بی اختیار روی لبم و یه شادی بی حد و حصر توی دلم بود... خدایا شکرت! برف نباشه من دق می کنم!
